Dzieci od najmłodszych lat powinny mieć możliwość doświadczania świata całym sobą. Dzięki temu powstają nowe połączenia neuronowe, dziecko uczy się odpowiednich reakcji adaptacyjnych na konkretne bodźce. Niestety często zdarza się, że dziecko nie lubi określonych faktur, unika więc wszelakich zabaw dotykowych. Boi się zjeżdżalni lub huśtawki, tym samym na placach zabaw raczej jest obserwatorem niż aktywnym uczestnikiem. Zatyka uszy na konkretne dźwięki lub samo jest bardzo głośne. W miejscach zatłoczonych, kolorowych, oświetlonych szybko staje się pobudzone, a następnie rozstrojone emocjonalnie, zdenerwowane. Może także nadmiernie biegać, skakać , nie potrafić ustać w jednym miejscu, mieć problemy ze skupieniem uwagi. Powyższe przykłady to tylko wycinek zachowania dziecka, które może wskazywać na niewłaściwy przebieg procesów integracji sensorycznej. Jednak aby wiedzieć dokładnie z czym mamy do czynienia należy wykonać u dziecka diagnozę integracji sensorycznej. Jest to kilka spotkań, na podstawie których diagnosta określa obszary zaburzeń integracji sensorycznej, a następnie tworzy odpowiedni program terapii integracji sensorycznej.